Arkiva

Biodegradable Architecture

[vc_row][vc_column][vc_empty_space height=”30px”][vc_row_inner][vc_column_inner][vc_column_text]

Në arkitekturë, jemi aq të kapur pas krijimit të një diçkaje të re, saqë shpesh harrojmë atë që ndodh në fund të ciklit jetësor të një ndërtese – për fat të keq, prishja e pashmangshme. Ne mund të duam që ndërtesat tona të jenë pa kohë dhe të jetojnë përgjithmonë, por realiteti i hidhur është se ato nuk janë, pra, ku pritet që të shkojnë të gjitha mbeturinat?

Arkitektura e biodegradueshme shqyrton mundësitë e teknologjisë së ndërtimit që ofrojnë zgjidhje të përshtatshme. Për shembull, arkitektura e biodegradueshme mund të zbulojë një tipologji strehimi që ka një cikël jete të përshtatshme për përdoruesit e tij, si dhe për mjedisin e tij; ajo ndikon sa më shumë të jetë e mundur në (ri) krijimin e peizazhit.

Arkitektura e biodegradueshme sugjeron njëkohësisht edhe ndërtimin dhe prishjen. Koncepti i biodegradimit, kur aplikohet në arkitekturë, bëhet nga një manifestim i ndërlidhjes midis arkitekturës, peizazhit dhe kalbjes. Diçka që është e biodegradueshme prishet ose kalbet natyrshëm, pa ndonjë trajtim të veçantë shkencor, dhe për këtë arsye mund të tretet pa shkaktuar ndotje.

[/vc_column_text][/vc_column_inner][/vc_row_inner][vc_single_image image=”9287″ img_size=”full” add_caption=”yes” alignment=”center”][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]

Pavijoni i mëndafshit: një rast studimi në fabrikimin dixhital me bazë fibrat, në MIT Media Lab

[/vc_column_text][vc_column_text]Pavijoni i Mëndafshit, nga Neri Oxman dhe ekipi i saj, hulumton marrëdhëniet midis fabrikimit dixhital dhe biologjik në shkallë produktesh dhe arkitekturore. Struktura parësore u krijua nga 26 panele poligonale, të bëra nga fijet e mëndafshta, të përcaktuara nga një makinë CNC (Kompjuter i Kontrolluar Numerikisht). Frymëzuar nga aftësia e krimbit të mëndafshit për të gjeneruar një kakon 3D (fole e mëndafshtë), nga një fije e vetme mëndafshi ( me gjatësi 1 km), gjeometria e përgjithshme e pavijonit u krijua duke përdorur një algoritëm që përdorë një fije të vetme të vazhdueshme, nëpër faqet e poligonit, për të siguruar shkallë të ndryshme të densitetit të fijeve.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_single_image image=”9281″ img_size=”full” alignment=”center”][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]

Një pavijon i biodegradueshëm për Sukkahville 2014

[/vc_column_text][vc_column_text]Për konkursin e vitit 2014, të diplomuarit Michael Signorile dhe Edward Perez, krijuan “Reflekto Rizbulo Rilind”, një strukturë që i përgjigjet sfidës për të krijuar një hapësirë ​​kalimtare për soditje, duke përdorur një veshje të biodegradueshme.

Signorile dhe Perez e përshkruajnë qëllimin e Sukkah si “një hapësirë ​​kalimtare, ku dikush shkon për të kapërcyer aftësinë e tij shpirtërore. Një Sukkah është një strukturë pa kohë të caktuar, që shkon e vjen në diskrecionin e përdoruesit.” Me këto parime në mendje, dyshja propozoi një Sukkah që lidh përdoruesit e saj me natyrën, përmes formës së saj “të lulëzuar” të frymëzuar nga natyra, e cila u jep vizitorëve një pamje të qiellit, por më e rëndësishmja, përmes veshjes së strukturës, e cila është bërë nga një shkumë me bazë misri, e cila shpërbëhet kur bie në kontakt me ujin.

“Ky projekt krijon një dialog midis arkitekturës së instalacionit dhe qëndrueshmërisë që ajo mund të ketë,” shpjegojnë Signorile dhe Perez. “Duke përdorur një material të tillë si shkuma e biodegradueshme e misrit, njerëzit mund të kuptojnë implikimet e përdorimit të materialeve të paqëndrueshme dhe ku ato shkojnë në jetën e tyre të dytë”.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_single_image image=”9282″ img_size=”full” add_caption=”yes” alignment=”center”][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]

E ardhmja e tullave: Të biodegradueshme dhe Bakteriale

[/vc_column_text][vc_column_text]Një strehë e re është ngrihet çdo verë në oborrin e MoMA PS1, duke siguruar hije dhe një pikë qendrore vizuale për eventet e hapura të verës. Këtë vit, kjo strukturë u rrit për aq sa u ndërtua, nga tulla me bazë kërpudhe. Kulla Hy-Fi është projektuar nga David Benjamin nga The Living dhe është struktura më e madhe e ndërtuar nga materialet e kërpudhave deri më sot.

Pas projekteve të fundit që kanë eksploruar mrekullitë e këtij materiali kurioz, mycelium është popullarizuar, megjithëse përdorimi i tij deri më tani është i kufizuar në pavione apo instalacione të përkohshme. Mycelium është pjesa vegjetative e kërpudhave, e përbërë nga qindra fibra të ndërthurura, të prodhuara nga sporet, që e bën atë një material tepër të fortë kur thahet. Nëse kombinohet me mbetjet e fermave te myshqet, kultura e kërpudhave formon tulla organike që mund të përdoren në ndërtim, që më pas dekompozohen dhe kthehen në ciklin e karbonit.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_single_image image=”9283″ img_size=”full”][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]

Pavijoni i Galerisë Serpentine

[/vc_column_text][vc_column_text]Bioplastika tregon disa nga potencialet më të mëdha për përdorim, duke u copëtuar shumë më shpejt sesa plastika sintetike dhe prodhon biomasa të kompostuara si mbeturina. Në vitin 2015, firma spanjolle Selgascano projektoi Pavijonin Serpentine Gallery dhe instalacionin e përvitshëm të verës në Hyde Park, duke përdorur një veshje plastike me shtresa të dyfishta të bëra nga ETFE – një lloj plastike me bazë florine, në një larmi ngjyrash, të mbështjella rreth një serie harqesh metalike . Ky material ka një rezistencë të lartë ndaj korrozionit dhe mbetet shumë i fortë në nivele të ndryshme të temperaturave, duke e bërë atë ideal për përdorim në natyrë. Pas instalimit të saj, pavijoni që atëherë është çmontuar dhe ri-vënë shumë herë në të gjithë globin.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_single_image image=”9284″ img_size=”full” add_caption=”yes” alignment=”center”][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]

Strukturat plastike të ngjashme me kockat, formojnë pavijone të përkohshme të biodegradueshme me “Osteobotikë”

[/vc_column_text][vc_column_text]Arkitektura mund të ndërtohet me elementë ngjeshës dhe me elementë tërheqës, por pak materiale kanë aftësinë të tendosen dhe gjithashtu të ruajnë forcën ngjeshëse. Në një projekt të ri nga Shoqata Arkitekturore DRL, studentët Soulaf Aburas, Maria Velasquez, Giannis Nikas dhe Mattia Santi, kanë përdorur një nga këto materiale, Polycaprolactone, një poliester biodegradues, për të krijuar kornizë për pavionet dhe instalacionet e përkohshme. E ndërtuar duke përdorur krahë të programueshëm robotik, produkti përfundimtar është një vetë-mbështetës njëmaterial, që shfaq një ngjashmëri vizuale me strukturën e eshtrave – duke i dhënë projektit emrin e tij, Osteobotics.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_single_image image=”9285″ img_size=”full” add_caption=”yes” alignment=”center”][/vc_column][/vc_row]