2018 THE PRITZKER PRICE LAUREATE IS BALKRISHNA DOSHI

2018 THE PRITZKER PRICE LAUREATE IS BALKRISHNA DOSHI

The 2018 Pritzker Architecture Prize ceremony commemorates the 40-t h anniversary of the accolade, and will take place at the Aga Khan Museum in Toronto, Canada, this May. Balkrishna Doshi has been selected by the jury as the 45th Pritzker Prize Laureate 2018, and the first to hail from India.

Ceremonia e ketij viti e Çmimit më prestigjoz për Arkitekturën Pritzker feston 40 vjetorin e përurimit të saj. Ceremonia do të do te zhivllohet në muzeun Aga Khan në Toronto të Kanadasë në muajin Maj. Balkrishna Doshi është përzgjedhur nga Juria si fituesi edicionit të këtij vitit dhe i pari arkitekt Indian që fiton këtë çmim.

 Centre for Environmental Planning and Technology (photo courtesy of VSF)

Architect, urban planner, and educator for the past 70 years, Doshi has been instrumental in shaping the discourse of architecture throughout India and internationally. Influenced by masters of 20th century architecture, Charles-Édouard Jeanneret, known as Le Corbusier, and Louis Khan, Doshi has been able to interpret architecture and transform it into built works that respect eastern culture while enhancing the quality of living in India. 

His ethical and personal approach to architecture has touched lives of every socio-economic class across a broad spectrum of genres since the 1950s.

Arkitekt, planifikues urban dhe edukues  për 70 vitet e fundit, Doshi ka qenë i dobishëm në formimin  e diskursit të arkitekturës në të gjithë Indinë dhe në mbarë botën.I ndikuar nga mjeshtrat e arkitekturës së shekullit të XX-të, Charles-Édouard Jeanneret, i njohur si Le Corbusier dhe Louis Khan, Doshi ka mundur të interpretojë arkitekturën dhe ta shndërrojë atë në vepra të ndërtuara që respektojnë kulturën lindore duke përmirësuar cilësinë e jetesës në Indi.

Qasja etike dhe personale ndaj arkitekturës ka prekur jetën e çdo klase socio-ekonomike përmes një spektri  të gjërë zhanrash punësh që nga vitet 1950.

Kamala House (photo courtesy of VSF)

The 2018 Jury Citation states, in part: “Over the years, Balkrishna Doshi has always created an architecture that is serious, never flashy or a follower of trends. With a deep sense of responsibility and a desire to contribute to his country and its people through high quality, authentic architecture, he has created projects for public administrations and utilities, educational and cultural institutions, and residences for private clients, among others Doshi is acutely aware of the context in which his buildings are located. His solutions take into account the social, environmental and economic dimensions, and therefore his architecture is totally engaged with sustainability.”

Në njoftimin e Jurisë citohen disa nga aresyet e përzgjedhjes së tij : “Përgjatë viteve Balkrishna Doshi ka krijuar një arkitekturë që është gjithmonë serioze, modeste dhe jo një  ndjekje të tendencave. Me një ndjenjë të thellë përgjegjësie dhe dëshirë për të kontribuar per vendin dhe  popullin e tij nëpërmjet arkitekturës autentike të cilësi të lartë, ai ka krijuar që nga projekte për administratat e shërbimet publike, institucionet arsimore e kulturore, deri tek banesat për klientët privatë. Doshi është shumë i vetëdijshëm për kontekstin në të cilin janë vendosur ndërtesat e tij. Zgjidhjet e tij marrin parasysh dimensionet sociale, mjedisore dhe ekonomike, prandaj arkitektura e tij është plotësisht e qëndrueshme.

Sangath Architect’s Studio (drawing courtesy of VSF)

Doshi was born in Pune, India on August 26, 1927, into an extended Hindu family that had been involved in the furniture industry for two generations. Displaying an aptitude for art and an understanding of proportion at a young age, he was exposed to architecture by a school teacher. He began his architecture studies in 1947, the year India gained independence, at the Sir J.J . School of Architecture Bombay (Mumbai), the oldest and one of the foremost institutions for architecture in India.

Doshi ka lindur  në Pune të Indisë më 26 gusht 1927, në një familje të madhe Hindu që kishte qenë e përfshirë në industrinë e mobiljeve për dy breza. Që në moshë të  vogël shfaqi interes për artin e kuptim të propocionit. Ai u prezantua me arkitekturën nga një mesues në shkollën e tij. Në vitin 1947, vitin kur dhe India fitoi pavarësine, Doshi  filloi  studimet në  Shkollën  e Arkitekturës Sir J. J., Bombay (Mumbai), një shkollat nga më te vjetrat dhe më të rëndësishme për arkitekturën në Indi.

​Institute of Indology (photo courtesy of VSF)

Doshi’s architecture explores the relationships between fundamental needs of human life, connectivity to self and culture, and understanding of social traditions, within the context of a place and its environment, and through a response to Modernism.

Arkitektura e Doshit hulumton marrëdhëniet midis nevojave themelore të jetës njerëzore, lidhjes ndaj vetes dhe kulturës dhe  të kuptuarit të traditave shoqërore, brenda kontekstit të një vendi dhe mjedisit të tij, nëpërmjet një reagimi ndaj modernizmit.

Aranya Low Cost Housing (photo courtesy of VSF)

Childhood recollections, from the rhythms of the weather to the ringing of temple bells, inform his designs. He describes architecture as an extension of the body, and his ability to attentively address function while regarding climate, landscape, and urbanization is demonstrated through his choice of materials, overlapping spaces, and utilization of natural and harmonizing elements.

The architect designed Aranya Low Cost Housing (Indore, 1989), which presently accommodates over 80,000 individuals through a system of houses, courtyards and a labyrinth of internal pathways. Over 6,500 residences range from modest one-room units to spacious homes, accommodating low and middle-income residents.

Dizajnet e tij, marrin jetë nga përkujtimet e fëmijërisë, nga ritmi i motit deri te tingëllimi i këmbanave të tempujve.Ai e përshkruar arkitekturën si një zgjatim të trupit, dhe aftësia e  tij për t’a adresuar me kujdes funksionin e tij në lidhje me klimën, peizazhin dhe urbanizimin, evidentohet  nëpërmjet zgjedhjes së materialeve,mbivendosjes së hapësirave, përdorimit të natyrës dhe harmonizimin e elementëve.

Doshi ka projektuar banesat sociale Aranya (Indore, 1989), ku aktualisht strehon mbi 80.000 individë përmes një sistemi shtëpish, oborrësh dhe një labirinti të rrugëve të brendshme. Mbi 6,500 vendbanime variojnë nga njësitë më  modeste tek  modularet e deri tek shtëpitë  me hapësira të medha, duke akomoduar kështu banorë me të ardhura të ulëta dhe të mesme.

Indian Institute of Management, Bangalore (photo courtesy of VSF)

The Indian Institute of Management (Bangalore, 1977-1992), inspired by traditional maze-like Indian cities and temples, is organized as interlocking buildings, courts and galleries. It also provides a variety of spaces protected from the hot climate. The scale of masonry and vast corridors infused with a campus of greenery allow visitors to be simultaneously indoors and outdoors. As people pass through the buildings and spaces, Doshi invites them to experience their surroundings and also suggests the possibility of transformation.

Instituti Indian i Menaxhimit (Bangalore, 1977-1992), i frymëzuar nga qytetet dhe tempujt tradicionalë të indianë si labirinte, është organizuar si një  ndërthurje midis ndërtesave,  oborreve dhe galerive.
Gjithashtu ofron një shumëllojshmëri hapësirash  të mbrojtura nga klima e nxehtë.
Volumet e mureve të gurit dhe  korridoret e gjera të mbushura gjërësisht me gjelbërim, u lejon vizitorëve të jenë njëkohësisht brenda dhe jashtë.
Ndërsa njerëzit kalojnë midis ndërtesave dhe hapësirave, Doshi i fton ata të përjetojnë mjedisin rrethues duke ju sugjeruar mundësinë e transformimit të këtij mjedisi.

Indian Institute of Management, Bangalore (photo courtesy of VSF)

Other notable works include academic institution Centre for Environmental Planning and Technology (CEPT University) (Ahmedabad,1966-2012);

Punime të tjera të rëndësishme përfshijnë Qendrën për Planifikim Mjedisor dhe Teknologji (Universiteti CEPT) (Ahmedabad, 1966-2012);

Cultural spaces such as Tagore Memorial Hall(Ahmedabad, 1967),

Hapësira kulturore si Tagore Memorial Hall (Ahmedabad, 1967),

 Natural light fills a studio space at the School of Architecture.

the Institute of Indology (Ahmedabad, 1962), and Premabhai Hall (Ahmedabad, 1976);

Premabhai Hall- Sketch of the curtain tapestry designed by Doshi.

All rights reservedby Flickr: nicholas iyadurai

the Institute of Indology (Ahmedabad, 1962), and Premabhai Hall (Ahmedabad, 1976);

“Can we minimize motorized travel and maximize walking and cycling? Can we change the conventional land use patterns and provide for mixed land uses? Can we create opportunities at various scales where everybody can work together? Can we find an optimal transportation network?” These were some of the questions explored by the architect as he envisioned the masterplan and urban design for the housing complex. Plan and elevations as miniature, by Doshi.
“A mund ta minimizojmë udhëtimin me motor dhe të maksimizojmë ecjen dhe çiklizmin? A mund të ndryshojmë modelet tradicionale të përdorimit të tokës dhe të sigurojmë përdorime mikse të tokës? A mund të krijojmë mundësi në shkallë të ndryshme ku të gjithë mund të punojnë së bashku? A mund të gjejmë një rrjet transporti optimal? “Këto ishin disa nga pyetjet e eksploruara nga arkitekti pasi ai hartoi master planin për kompleksin e strehimit.Planet dhe pamjet nga  Doshi.
Premabhai Hall – “A good theatre…is the extension of the most active and creative part of a city. It is a place where all artists meet and recreate a new image of life.” Designed as a public theatre, Premabhai Hall, a largely concrete building, houses an auditorium, vast interior corridors and public gathering spaces. View from Bhadra Square .
Premabhai Hall – “Një teatër i mirë … është zgjerimi i pjesës më aktive dhe krijuese të një qyteti. Është një vend ku të gjithë artistët takohen dhe krijojnë një imazh të ri të jetës. “Projektuar si një teatër publik, Salla Premabhai, një ndërtesë me beton, strehon një auditor, korridore të brendshme të bollshme dhe hapësira publike rezeveruar takimeve. Pamje nga sheshi Bhadra.

Photo courtesy of VSF
Chandigarh and Old Jaipur were analyzed to construct a community that considered transportation, demographics, employment patterns, infrastructure and environmental use. Model of Vidhyadhar Nagar in relation to its connectivity to Jaipur and the landscape

and Life Insurance Corporation Housing or “Bima Nagar”(Ahmedabad, 1973);

Chandigarh dhe Jaipuri i vjetër u analizuan për të ndërtuar një komunitet i cili merr parasysh transportin, demografinë, modelet e punësimit, infrastrukturën dhe përdorimin e mjedisit.
Maketi i Vidhyadhar Nagar në marrëdhenie në lidhjen e saj me Jaipurin dhe peizazhin.

dhe  Life Insurance Corporation Housing or “Bima Nagar”(Ahmedabad, 1973);

 Model sketch courtesy of VSF Model of street

 Skicat e maketit  kortezi e VSF. modeli i rruges

 Photo courtesy of VSF  – To accommodate fluctuating sociocultural needs of Indian families, Doshi reverses the typical order of a multi-residential building, placing the largest residence on the bottom and the smallest on the top, allowing the upper unit to enjoy a terrace, which can also be converted into an additional living space.

and private residence Kamala House (Ahmedabad, 1963), among many others.

Fotografia nga VSF

Për të akomoduar nevojat socio-kulturore të familjeve indiane, Doshi përmbys rendin tipik të një ndërtese shumë rezidenciale, duke e vendosur vendbanimin më të madh në pjesën e poshtme dhe më të voglin lart, duke lejuar njësinë e sipërme të gëzojë një tarracë, e cila mund gjithashtu të konvertohet në një hapësirë shtesë të jetueshmërisë.

dhe  rezidenca  private Kamala (Ahmedabad, 1963), ndërmjet shumë punëve të tjera

 Photos courtesy of VSF
Informed by both Western and Eastern designs, Kamala House was named after Doshi’s wife, and is the architect’s personal residence. Doshi relies on a sustainable and economical approach. Natural light is maximized and streams throughout, while cavity walls trap and minimize heat. Top: Unlike traditional Indian homes at the time, the garden was placed in the rear of the house rather than in the front, to intentionally offer privacy

Fotografia nga VSF

Të mirë informuar nga dizajnet perëndimore dhe lindore, Kamala House mori emrin e gruas së Doshi dhe është vendbanimi personal i arkitektit. Doshi mbështetet në një qasje të qëndrueshme dhe ekonomike. Drita natyrale maksimizohet dhe kanale e ujit kalojnë tej përtej, ndërsa zgavrat në mure grumbullojnë dhe  minimizojnë nxehtësinë.  Ndryshe nga shtëpitë tradicionale indiane në atë kohë, kopshti është vendosur në pjesën e prapme të shtëpisë, në vend  të  pjesës së përparme, për të ofruar  intimitet.

Amdavad Ni Gufa (photo courtesy of VSF)

“Every object around us, and nature itself—lights, sky, water and storm—everything is in a symphony,” explains Doshi. “And this symphony is what architecture is all about. My work is the story of my life, continuously evolving, changing and searching…searching to take away the role of architecture, and look only at life.”

“Çdo objekt rreth nesh, madje dhe vetë natyra – dritat, qielli, uji dhe stuhia – gjithçka është një simfoni”, shpjegon Doshi. “Arkitektura është e gjitha për këtë sinfoni. Puna ime është historia e jetës sime, gjithmonë në zhvillim, në ndryshim, në kërkim … duke kërkuar për të pare vetëm jetën, përtej rolit të arkitekturës.

post a comment

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial